टोकियो,चैत,१-पछिल्लो समय सामाजिक सञ्जालमा डिग्री अध्ययन नगरेका व्यक्तिहरूले पनि Graduation Cap लगाएर फोटो खिच्ने वा आकाशतर्फ टोपी उडाउने दृश्य बढ्दै गएका छन्।

कतिपयले यसलाई प्रेरणादायी अभिव्यक्ति मान्दा केहीले भने शिक्षाको प्रतीकलाई कमजोर बनाउने प्रवृत्ति भएको टिप्पणी गरेको पाउछौ।

तर यो अहिले सामाजिक सञ्जाल फेसबुक, टिकटक र इन्स्टाग्राम जस्ता प्लेटफर्महरूमा युवाहरूले ग्राजुएसन टोपी लगाएर फोटो वा भिडियो बनाउने ट्रेन्डको लोकप्रिय बढ्दो देखिन्छ।यो एक किसिमको सामाजीक सञ्जालको युगमा विभिन्न प्रतिक र शैली प्रयोग गरेर आफ्ना अनुभव व्यक्त गर्न चाहन्छन्।यस्ता व्यक्तीहरुको लागि ग्राजुएसन टोपी यस्तै क्रिएटिभ कन्टेन्ट बन्न पुगेको छ। 

यसै शिलशिलामा हामीले ति दृश्यहरु अध्ययन गर्दा धेरैजसो अवस्थामा ती व्यक्तिहरूले औपचारिक रूपमा विश्वविद्यालयको डिग्री प्राप्त गरेका हुँदैनन्।तर उनीहरूले जीवनका अन्य उपलब्धिलाई उत्सवको रूपमा मनाउन यस्तो शैली अपनाउने गरेको पाईएको छ।

कसैले नयाँ व्यवसाय सुरु गर्दा,कसैले विदेश पुगेको खुशीमा त,कसैले जीवनको संघर्ष पार गरेको क्षणलाई चिनाउन पनि यस्तो प्रतीक प्रयोग गर्ने गरेका छन्।

आज हामीले यो ग्राजुएसन टोपि लगाएर उत्पन्न भएका विभिन्न प्रश्नहरु जस्तै :
१. डिग्री बिना ग्राजुएसन टोपी ?
२.ग्राजुएसन टोपीको नयाँ ट्रेन्ड ?
३.सफलता कि देखावटी ट्रेन्ड ?
४.टोपी उडाउने नयाँ फेसन ?
५.डिग्री बिना उत्सव किन ?
६.शिक्षाको प्रतीक विवादमा ?
७.ग्राजुएसन टोपी बहसमा ?
८.सफलताको प्रतीक कि ट्रेन्ड ? लगायत प्रश्न सहितको जवाफ खोज्ने काम र यसको ईतिहासको बारेमा चर्चा गर्ने प्रयत्न गरेका छौं।

सुरुमा लागौं यो Graduation Cap जसलाई Mortarboard Cap पनि भनिन्छ।यो टोपि विश्वविद्यालय वा विद्यालयको दीक्षान्त समारोहमा विद्यार्थीहरूले अन्तिममा यो टोपी आकाशमा उडाउने परम्परा विश्वभर अहिले निकै लोकप्रिय छ।यसको इतिहास अझै रोचक छ।

ग्राजुएसन टोपी उडाउनको इतिहास

-यो विश्वभर फैलिएको एक शताब्दी पुरानो परम्परा हो।विश्वका धेरै विश्वविद्यालय र विद्यालयहरूमा दीक्षान्त समारोह (Graduation Ceremony) को अन्तिम क्षणमा विद्यार्थीहरूले एकसाथ आफ्नो टोपी आकाशतिर उडाउँछन्।खुशी,सफलता र नयाँ जीवनको सुरुवातको प्रतीक मानिने यो दृश्य आज संसारभर सामान्य भए पनि यसको इतिहास करिब एक सय वर्षभन्दा पुरानो मानिन्छ।

मध्ययुगीन युरोपबाट सुरु भएको पोशाक ग्राजुएसनमा लगाइने कालो गाउन र चौकोर टोपीको परम्परा भने निकै पुरानो छ।

इतिहासकारका अनुसार यसको जरा १२ औँ शताब्दीबाट युरोपेली विश्व विद्यालयहरूबाट सुरु भएको पाईन्छ। त्यतिबेला शिक्षक र विद्यार्थीहरू धार्मिक विद्वान (clerics) जस्तै लामो गाउन लगाउँथे,जसले उनीहरूको विद्वत्ता र शैक्षिक पहिचान जनाउँथ्यो।

चौकोर आकारको टोपीलाई “Mortarboard” भनिन्छ, किनभने यसको आकार इँटा जोड्दा प्रयोग हुने “mortar board” जस्तै देखिन्छ।बदलिदो समयसँगै यो टोपी विश्वविद्यालयहरूको आधिकारिक रुपमा शैक्षिक पोशाक बन्न पुगेको थियो।

टोपी उडाउने परम्परा कहाँबाट सुरु भयो ?

आज सबैले गर्ने टोपी उडाउने परम्परा भने १९१२ सालबाट मात्र सुरु भएको मानिन्छ।त्यो वर्ष अमेरिकाको United States Naval Academy (नौसेना अकादमी) मा दीक्षान्त समारोह भइरहँदा एउटा अनौठो घटना भएको थियो।

पहिले त्यहाँ पढेका विद्यार्थीहरूले स्नातक भएपछि पनि दुई वर्ष “Midshipman” पदमा सेवा गर्नुपर्थ्यो।त्यसैले उनीहरूले आफ्नो पुरानो नौसेना टोपी राखिराख्नु पर्थ्यो।

तर १९१२ मा नियम परिवर्तन भयो र विद्यार्थीहरू स्नातक भएपछि सिधैं “Officer”बन्ने निर्णय भएको थियो।अधिकारी बनेपछि उनीहरूले नयाँ टोपी पाउने भएकाले पुरानो टोपी आवश्यक परेन,त्यसपछि दीक्षान्त समारोह सकिएपछि विद्यार्थीहरूले खुशी मनाउँदै पुरानो टोपी आकाशमा फ्याँकिदिएका थिए।यही क्षणबाट ग्राजुएसन टोपी उडाउने परम्परा सुरु भएको मानिन्छ।

विश्वभर कसरी फैलियो ?

अमेरिकामा सुरु भएको यो परम्परा छिट्टै अन्य विश्वविद्यालयहरूमा फैलियो।केही दशकभित्रै यो दृश्य अमेरिका,बेलायत,युरोप र एशियाका विश्वविद्यालयहरूमा पनि लोकप्रिय बन्न पुगेको थियो।

आज दीक्षान्त समारोहको अन्त्यमा हजारौं विद्यार्थीहरूले एकैसाथ टोपी उडाउने दृश्यलाई सफलताको उत्सव र नयाँ जीवनको सुरुवातको प्रतीक मानिन्छ।तर केहि विश्श्वविद्यालयले भने रोक्न खोजेको हामीले पाएका छौं।

केही विश्वविद्यालयले किन रोक्न थाले ?

हालका वर्षहरूमा केही विश्व विद्यालयहरूले यो परम्परा रोक्ने वा सीमित गर्ने प्रयास पनि गरेका छन्।कारण के हो भने टोपीको कडा कुनाले कसैलाई चोट लाग्ने सम्भावना भएको हुनाले केही ठाउँमा टोपी नउडाउन आग्रह गरिन्छ।वा फोटो खिच्दा मात्र प्रतीकात्मक रूपमा उडाउन लगाईने पनि भनिएको छ।

तर यो ग्राजुएसन टोपीको महत्वको बारेमा हामीले बुझ्न भने अत्यन्तै जरुरी छ।म यसको बारेमा केहि बुदाँगत रुपमा लेख्ने छु।

सबैभन्दा पहिले,यो टोपी शिक्षा प्राप्तिको प्रतीक हो।विद्यार्थीले वर्षौँको मेहनतपछि डिग्री प्राप्त गरेको खुशी यही टोपीले झल्काउँछ।यो टोपी पहिरनकै भएपनि विद्यार्थीहरु मेहेनत गरेर पढ्ने गर्दछन्।जसले गर्दा उनिहरुको शिक्षामा समेत राम्रो हुने गर्दछ।

दोस्रो, कुरा के छ भने यो परम्परा र संस्कृतिसँग जोडिएको चिन्ह पनि हो।युरोपका पुराना विश्वविद्यालयहरूबाट सुरु भएको यो परम्परा अहिले विश्वभर फैलिएको छ।

त्यसैगरी तेस्रो, कुरा के छ भने जब ग्राजुएसन टोपीले विद्यार्थीको आत्मविश्वास र भविष्यको आशा झल्काउँछ।जसले गर्दा विद्यार्थी मेहेनत गर्न बाध्य हुन्छन्।धेरै ठाउँमा दीक्षान्त समारोहमा टोपी आकाशतर्फ फाल्ने परम्परा पनि छ, जसले नयाँ जीवनको सुरुवातलाई संकेत पनि गर्छ,यस्ता विभिद् महत्वहरु यस टोपिको रहेको छ।

हामीले ग्राजुएसन टोपीको महत्वको कुरा लेखिसकेपछि यसका तथानाम आलोचना र नराम्रो पक्षको बारेमा पनि लेख्नै पर्छ।

यद्यपि यसको आलोचना किन गरिन्छ,भन्ने कुरा बुदाँगत रुपमा लेख्दा सबैलाई बुझ्न र पढ्न अझै सहज हुने भएको हुदाँ मुख्य बुदाँहरु यस्ता रहेका छन्।

पहिलो:कतिपयले यो टोपीलाई पश्चिमी संस्कृतिको नक्कल भनेर आलोचना गर्छन्।उनीहरूका अनुसार स्थानीय सांस्कृतिक पहिचानभन्दा विदेशी शैलीलाई प्राथमिकता दिइएको देखिन्छ।

दोस्रो : केही विद्यार्थीका लागि अनावश्यक खर्च पनि हुन सक्छ।दीक्षान्त समारोहका लागि मात्रै प्रयोग हुने पोशाक र टोपी किन्न वा भाडामा लिन खर्चिलो हुन सक्छ।

तेस्रो : कतिपयले शिक्षा प्रणालीको आलोचना गर्दै भन्छन् कि टोपी र समारोहभन्दा वास्तविक सीप र रोजगारी अवसर महत्वपूर्ण हुन्छ, भनेर पनि आलोचना गर्ने गरेको प्रशस्तै सुन्न पाईन्छ।

यसैविच यो ग्राजुएसन टोपी लगाउदा धेरै मान्छेहरुले शिक्षाको प्रतीक कमजोर हुने चिन्ता व्यक्त गरेका छन्।किनकि डिग्री बिना प्रयोग गर्दा केही शिक्षाविद्हरूले यसलाई शिक्षाको महत्व कम गर्ने प्रवृत्ति भनेर आलोचना गरेका छन्।

कतिपयले यसलाई गलत सन्देश जाने सम्भावना भएको भनेर पनि ठम्याएका छन्।उनीहरुले के पनि भनेका छन् भने यस्तो ट्रेन्डले युवाहरूलाई औपचारिक शिक्षा आवश्यक छैन भन्ने गलत सन्देश दिन सक्ने तर्क गरेका छन्।

अर्को परम्पराको अवमूल्यन भयो भन्नेहरु पनि थुप्रै भेटिन्छन्।जस्तो कि दीक्षान्त समारोहमा वर्षौँको अध्ययनपछि मात्र टोपी लगाउने परम्परा छ।यसलाई सामान्य फोटो वा मनोरञ्जनका लागि प्रयोग गर्दा परम्पराको गम्भीरता घट्ने भन्ने धारणा राख्ने गरेका छन्।

तर पनि यी सबै विवादका बाबजुद, ग्राजुएसन टोपी आज पनि विश्वभर शिक्षा, उपलब्धि र नयाँ यात्राको प्रतीक बनेको छ।यसले विद्यार्थीलाई आफ्नो परिश्रमको परिणाम सम्झाउने मात्र होइन, भविष्यतर्फ अघि बढ्न प्रेरणा पनि दिन्छ।जुन यसको राम्रो पक्षको रुपमा यसलाई हेरिएको छ।

टोकियोमा आईतबार बसेको नेपाल मगर संघ जापानको पछिल्लो कार्यसमितिको प्रथम पुर्ण बैठकले दुर्लभ सारु मगरलाई प्रवक्ताको जिम्मेवारी दिने निर्णय गरेको हो।

नेपाल मगर संघ जापानको विगतको कार्यसमितिमा नरहे पनि उहाँले समाजलाई गर्दै आईरहेको सहयोग र भुमिकालाई मध्यनजर गर्दै प्रवक्ताको जिम्मेवारी दिएको नेपाल मगर संघ जापानका अध्यक्ष भिक्टर ठाडा मगरले जानकारी दिनुभयो।

अध्यक्षका अनुसार समाजको गतिविधिलाई वृहत रुपमा संचालन गर्न दुर्लभको भुमिका महत्वपूर्ण रहने संघको विश्वास छ।

उहाँ विगत लामो समय देखिनै संञ्चारकर्मीमा आवद्ध भईसकेको व्यक्ती हुनाले गर्दा नेपाल मगर संघलाई अझै फाईदा हुने अपेक्षा राखेर नै हामीले प्रवक्ताको जिम्मेवारी दिएको बताउनुभयो।

यसैविच : नेपाल मगर संघ केन्द्रिय समिति जापानको नयाँ कार्यसमितिको पुर्ण बैठकले अन्य रिक्त रहेको पदमा सदस्य मनोनित गरेपछि २०२५ देखि २०२७ सम्मको २ वर्षे कार्यकालका लागि चयन गरिएको नयाँ कार्यसमितिले पनि पुर्णता पाएको संघका महासचिव सागर थापाले जानकारी दिनुभयो।

नेपाल मगर संघ केन्द्रिय समितिमा मोनोनीत हुने सदस्यहरु
संरक्षक : श्री ठानु राना मगर
वरिष्ठ सल्लाहकार : श्री नविन थापा मगर

सल्लाहकारहरु
श्री ओम काउचा मगर
श्री रामहरी खपाङ्गी मगर
श्री प्रेम प्रकाश रोका मगर
श्री लक्ष्मण घर्ती मगर
श्री चन्द्र पुन मगर
श्री गंगा घर्ती मगर
श्री नर बहादुर जुग्जाली मगर
श्री मिना पुन मगर
श्री प्रितम पुन मगर

यस्तै
प्रवक्ता : श्री दुर्लभ सारु मगर
साँस्कृतिक संयोजक : श्री विकाश फगामी मगर

सदस्यहरुमा
श्री घनश्याम राना मगर
श्री आकाश पुन मगर
श्री सुजन थापा मगर
श्री धरमेन्द्र बुर्जा मगर लगायत मनोनीत भएका हुन् ।

यसैगरी:नेपाल मगर संघ जापानले आगामी दिनमा जापानमा रहेका प्रवासी नेपालीमाझ आफ्नो नेपालको रितिरिवाज, चालचलन, भेषभुषा, भाषा संस्कृती जगेर्ना गर्नको लागि नबिर्सिऊन भन्ने उद्देश्यले साँस्कृतिक र सामाजीक कार्यहरु वार्षिक क्यालेण्डर बनाएर गर्ने भएको छ।

आउदै गरेको माघे संक्रान्ती पर्व,गत वर्ष जस्तै गरि यसवर्ष पनि जापानभरी नै मनाउन लागेको हुनाले त्यसको तयारीका लागि अहिल्यै देखि नै जुटेको संघले जनाएको छ।

टोकियो,असार,१३,-माध्यमिक शिक्षा परीक्षा (एसईई) को नतिजा सार्वजनिक भएको छ।केहीबेरअघि बसेको राष्ट्रिय परीक्षा बोर्डको बैठकपछि एसईईको नतिजा सार्वजनिक भएको हो।

यो वर्षको एसईईमा ६१ दशमलव ८१ प्रतिशत विद्यार्थी ग्रेडेड अर्थात् उत्तीर्ण भएका बोर्डका अध्यक्ष महाश्रम शर्माले जानकारी दिनुभयो।यो गएको वर्षको भन्दा झन्डै १४ प्रतिशतले धेरै हो।गएको वर्ष ४८ प्रतिशत विद्यार्थी ग्रेडेड भएका थिए।

बोर्डका अनुसार नियमिततर्फ यो वर्षको एसईईमा ३ दशमलव ६० देखि ४ दशमलव ० जीपीए ल्याउने विद्यार्थीको सङ्ख्या ४८ हजार १ सय ७७ रहेको छ।

यस्तै ३ दशमलव २ देखि ३ दशमलव ६ जीपीए ल्याउनेको सङ्ख्या ८१ हजार ३ सय ८५ र २ दशमलव ८ देखि ३ दशमलव २ जीपीए ल्याउनेको सङ्ख्या ८९ हजार १ सय २४ रहेको छ।

यसैगरी ४८ हजार ४ सय ७९ जनाले २ दशमलव ४ देखि २ दशमलव ८ जीपीए, ४ हजार १ सय २६ जनाले २ देखि २ दशमलव ४ जीपीए र ८ जनाले १ दशमलव ६ देखि २ जीपीए ल्याएका बोर्डका अध्यक्ष शर्माले बताउनुभयो।

यस्तै १ सय २६ जना विद्यार्थीको परीक्षा रद्द भएको छ । नन ग्रेड भएका विद्यार्थीहरूले साउन २९ गतेदेखि मौका परीक्षा दिन पाउने भएका छन् ।

यस वर्षको एसईई परीक्षा गएको चैत ७ गते शुरू भई १९ गते सकिएको थियो।एसईईमा ५ लाख जनाभन्दा धेरै विद्यार्थी सहभागी भएका थिए ।

यसरी हेर्न सकिन्छ नतिजा :

एसईईको नतिजा परीक्षार्थीले बोर्डको वेबसाइटका साथै एसएमएस ३५००१, ३४९४९, ३१००३, ३४४५५ र १६०० र आईभीआरबाट पनि हेर्न सकिने व्यवस्था गरिएको छ ।

यस्तै यी वेबसाइटबाट पनि नतिजा हेर्न सकिन्छ :

www.see.gov.np

www.neb.gov.np

www.see.ntc.net.np

www.ekantipur.com

www.see.edusanjal.com

see.eswea.com.np

https://khalti.com/app

collegeinfonepal.com/see

https://theconnectplus.com

www.12khari.com

https://www.collegesnepal.com/see_result/

https://bit.ly/GetNcellApp

https://swifttech.com.np/see-result/

https://resultneemaacademy.com
see.mypay.com.np

गुन्मा,जापान,बैशाख,२४-बुद्ध जयन्तीको अवसरमा जापानको गुन्मा केनमा ऐतिहासिक संयुक्त शान्ति पदयात्रा गरिने भएको छ।

नेपालबाट जापान आइ बसोबास गरिरहेका नेपाली समुदायका विभिन्न संघ-संस्थाहरूको संयुक्त आयोजनामा २८६९ औं बुद्ध जयन्तीको विशेष अवसरमा ऐतिहासिक शान्ति पदयात्रा (र्याली) आयोजना गरिने भएको हो।

बुद्धको शान्ति, करुणा र अहिंसाको सन्देशलाई जापानी समाजमा फैलाउने र विशेषगरी “बुद्ध नेपालमा जन्मनु भएको हो” भन्ने सन्देशलाई सशक्त रूपमा उजागर गर्ने उद्देश्य सहित यो कार्यक्रमको आयोजना गर्न लागेको आयोजक संस्थाहरुका सदस्य अर्थात नेपाल मगर संघ क्षेत्रीय समिती गुन्मा जापानका अध्यक्ष रिदम रोका मगरले बिहानी अनलाईनलाई जानकारी दिनुभयो।

आयोजकका अनुसार उक्त शान्ति पदयात्रा कार्यक्रम गुन्मा केन स्थित ओता स्टेशनबाट सुरु भई निशि कोईजुमी स्टेशन हुँदै ईजुमी पार्क सम्म पुग्ने छ।पदयात्रा मे ११ तारिख आईतवारका दिन दिउँसो १ बजेबाट सुरु हुनेछ।यो पदयात्राको दूरी ६ किलोमिटर रहेको छ।

यस्तै:यो ऐतिहासिक कार्यक्रम मार्फत बुद्धको शिक्षालाई जापानी जनतासम्म पुर्याउँदै नेपालको सांस्कृतिक गौरव र पहिचानलाई पनि उजागर गर्ने लक्ष्य लिइएको छ।

यो कार्यक्रमको आयोजक गर्ने संघ-संस्थाहरूमा NRNA गुन्मा क्षेत्रीय समिति, स्याङ्जा समाज किताकान्तो, नेपाल मगर संघ जापान क्षेत्रिय समिति गुन्मा, तमू धी किताकान्तो, किरात राई यायोक्खा कान्तो जापान, तामाङ समाज जापान किता कान्तो, सिन्धुली समाज जापान, शेर्पा संघ किताकान्तो जापान, नेपाली साझा समाज जापान, र शेर्पा संघ जापान लगायतका संघ-संस्थाहरूको सक्रिय सहभागिता रहनेछ।

संयुक्त रूपमा आयोजना हुन लागेको यस किसिमको लामो शान्ति पदयात्रा जापानमा पहिलो पटक हुन लागेको बताइएको छ। आयोजकहरूले सम्पूर्ण नेपाली समुदाय, बुद्ध धर्मावलम्बीहरू तथा जापानी नागरिकहरूलाई उपस्थित गराई कार्यक्रम सफल पार्नको लागि आयोजक टिमले सबैमा हार्दिक आह्वान गरेका छन्।

कार्यक्रम विवरण अनुसार:
• पदयात्रा मार्ग: ओता स्टेशन (Ota Station) बाट सुरू भई निशि कोइजुमी स्टेशन (Nishi-Koizumi Station) हुँदै इजुमी पार्क (Izumi Park) सम्म पुग्नेछ।
• दूरी: करिब ६ किलोमिटर
• मिति: २०२५ मे ११ (आइतबार)
• समय: दिउँसो १:०० बजेबाट सुरू

जापान सरकारको अध्यागमन ब्यूरोले सन् २०२४ को जुन अन्त्यसम्म तथ्याङ्कहरु सार्वजनिक गरेको आधारमा हेर्ने हो भने नेपालीहरु जापानमा छैटौं ठुलो विदेशी समुहको रुपमा रहेका छन्।उक्त तथ्याङ्को आधारलाई मान्ने हो भने २०६,८९८ जना नेपालीहरु जापानमा बसोबास बस्छ्न।तर हाल सम्म जापानमा बस्ने नेपालीको संख्या २ लाख २० हजारको हाराहारीमा पुगिसकेको छ।

जापानमा नेपालीहरुको वर्चस्व बढे संगै यहाँ महिनै पिच्छै अप्रिय घट्नहरु घट्न थालेका छन्।हरेक महिना कोहि न कोहि नेपालीहरुले ज्यान गुमाई रहेका छन्।जस अन्तर्गत पछिल्लो समय नेपालीहरुले बढी ज्यान गुमाउने घट्ना हो, “आत्महत्या” !!

आज म यो लेखमा आफूले जाने बुझेको र आफू निकट केहि डाक्टर साथीहरु र अग्रजसंगको भलाकुसारी पछि आत्महत्या गर्नुका कारण र आत्यमहत्या गर्नु पुर्व मानिसहरुले देखाउने सामान्य लक्ष्यण र रोकथामको उपायका बारेमा चर्चा गर्नेछु।

कृपया यो लेखलाई पढे पछि शेयर गरेर साथ दिनुहोला।ताकि जो कोहि होस् “आत्महत्याको शिकार आफैं गर्न खोजिरहेका सम्बन्धीत मानीसमा एउटा सानो कुराले केहि परिवर्तन आउछ, भने त्यो नै तपाई हाम्रो धर्म हो,जस्तो मलाई लाग्छ।”

अब लागौं आजको मुख्य विषयवस्तु तर्फ, “आत्महत्या”

सामान्यतया पछिल्लो समय विश्वमा नै आत्महत्या तथा “सुसाईड” गरि ज्यान लिनेहरुको संख्या बढ्दै गईरहेको छ।सामान्य भाषामा भन्नुपर्दा संसारमा कुनै पनि व्यक्तीले जानीजानी आफ्नो जीवन आफैँले समाप्त पार्दछ भने त्यसलाई हामी आत्महत्या “सुसाईड” गरेको भनेर बुझ्छौं।

नेपालीको सन्दर्भमा मुख्यगरी हेर्ने हो भने, डोरीमा झुन्डिएर, विष खाएर, घरको छतबाट तथा खोलामा हामफाल्ने गरेर आत्महत्या गरेको धेरै पाइन्छ।यसबाहेक आफैले आफ्नो हात काट्ने,अत्याधीक रक्सी पिउने जस्ता कार्य गरेको देखिन्छ।

जब मान्छेले आत्महत्या गर्छ नि उसले किन यस्तो गर्यौ कारण यहि हो भनेर यकिन भन्न त सकिदैन्।तर आत्महत्या गर्नुको मुख्य कारण मानसिक रोग एक हो।मानसिक रोगले चाप्दै गएपछि मान्छे आत्महत्या गर्ने अवस्थामा पुग्छ।कुनै मानसिक रोग लामो समयदेखि लागिरहेको हुन्छ भने कुनै तत्काल भएको घटनाका कारण उत्पन्न मनो समस्या हुन्छ।जसको कारण मान्छेले आफूलाई संयमता राख्न सक्दैन् र आत्महत्या गर्न बाध्य भएको पाउदछौं।

तर कतिपय आत्महत्या “सुसाईडका” घट्नाहरु भने फरक पनि रहेको छन्।सामाजिक,आर्थिक,दवाब र टर्चरहरु जस्ता कारणले पनि मान्छेले आत्महत्या गरेका हुन्छन्।जस्तो,कुनै पनि गम्भीर प्रकृतिका हिंसामा परेका महिलाहरू,सामूहिक बलात्कारमा परेका महिलाहरूमा डिप्रेसन भएको हुन सक्छ।यस्तो बेलामा पनि मान्छेले आत्महत्या गर्न सक्छन्।आफूले सोचे खोजेअनुसार परिस्थिति नभएका व्यक्तिहरूले  पनि डिप्रेसन भएर आत्महत्या गर्न सक्छन्।

जापानमा नेपालीहरुले आत्महत्या “सुसाइड” गर्नुको कारण ।

जब मान्छेले आत्महत्या गर्छ,उसले के कारणले गर्यौ भनेर ठ्याकै भन्न त सकिन्न तर पनि उसको विगतको हरेक कृयाकलाप र दैनिकि जिवनलाई नियाल्ने हो भने आत्महत्या गर्नुका कारणको केहि अनुमान भने पक्कै लगाउन सकिन्छ।

पछिल्लो समय जापानमा आत्महत्या “सुसाईड” गर्नुका कारणहरु धेरै नै रहेका छन्।जुन हामीले भोगेको देखेको र पाएको विवरणको आधारमा म संक्षिप्तमा लेख्ने छु।आत्महत्या गर्नुको कारण नेपालीको हकमा हेर्ने हो भने आर्थीक समस्याले थिचोलेको र त्यसैमा निर्णय लिन, संयमता हुन नसक्नु एउटा उमेरको अपरिपक्कता लगायत विभिन्न दवाव टर्चर र आफूले सोचे खोजे अनुसार परिस्थिति नभए पछि डिप्रेशन भएको र आत्महत्या गर्ने गरेका छन्।

किनकि हामीले जुन किसिमले नेपाल देखी जापान आउदा जे सोचेर आउछौ,त्यसको ठिक विपरित भैईदिदा धेरै मानिसहरु डिप्रेशनमा जाने गर्छ।नेपाल देखी आउदा लाखौं खर्च गरेर विद्यार्थी भिषामा अथवा अन्य कुनै पनि भिषामा आउदा यस्ता जटिल समस्या उत्पन्न हुने गरेका छन्। त्यसको मुख्य कारण के हो भने जस्तो काम नपाउनु,आम्दानी नहुनु,यहाँ आएपछि कतिपय जनालाई स्वास्थ्यले साथ दिदैन्,काम गर्न सकिदैन, भने जस्तो विदेशमा साथीहरु भने जस्तो नमिलेको पनि हुन सक्छ।

विदेश आउदा लिएको लाखौं रुपैयाँको ऋिणको एका तिर बोझ हुन्छ, त्यसैमा घरपरिवारले नबुझिदिदा परिवार बाट छिटो ऋिण तिर्नको लागि बारम्बार ताकेता भैईदिदा यस्ता कुराहरुले जो पनि डिप्रेशनमा जान सक्छन्, र आत्महत्या “सुसाईड” गर्ने निर्णयमा पुग्ने गरेका छन्। 

जापानमा नेपालीहरुलाई आत्महत्या “सुसाइड” गर्नुबाट कसरी जोगाउन सकिन्छ ।

यो आत्महत्या “सुसाइड” जस्तो गम्भिर घट्नाबाट ठ्याक्कै बचाउन त नसकिएला, तर यसको बारेमा मनिसहरु समक्ष राम्रो जनचेतना मुलक सन्देश समय मै दिन सक्यौ भने अवश्य रोकथाम गर्न चाहिँ सकिन्छ।किनकि आत्महत्या सोच भएकै व्यक्तीहरुलाई जोगाउनको लागी हामीसंग निश्चित समयावधि हुन्छ।यदि त्यस समयावधिमा हामीले उक्त व्यक्तीलाई जोगाउन सकियो भने आत्महत्या शतप्रतिशत रोकथाम गर्न सकिन्छ।

जापानमा बस्ने नेपालीहरु जो आत्महत्या गर्ने सोच बनाएका व्यक्तीहरुलाई जोगाउनको निम्ती तपाई हामी सबैले केहि आधारभुत कुराहरु अपरिहार्य गर्न जरुरी छ।जुन विभिद् कुरा मैले आत्महत्या गर्नुका कारणहरुमा माथि भने जस्तै त्यहि कुरालाई रोक्नको लागि जो व्यक्ती आर्थीक चपेटामा परेका छन्, हुनत हामी सबै नेपालीमाझ यो आर्थीक समस्या त छदै नै छ, तर पनि त्यसलाई रोक्नको लागि हामी नेपालीले केहि गृहकार्य गर्न अवश्य जरुरी छ। 

पछिल्लो समय उच्चशिक्षा र रोजगारीका लागि हामी नेपाली मात्र नभएर अन्य विदेशी मुलका नागिरक पनि लाखौंको संख्यामा जापानमा भित्रीएका छन्।जसले गर्दा विदेशीले यहाँ सोचे अनुसार र भनेजस्तो काम नपाउनु नै हो।यसमा पनि मुख्य समस्या भाषाको रहेको छ,काम गर्ने कम्पनिले पनि धेरै विदेशी भएपछि जसको भाषा राम्रो छ,उसैलाई राख्ने गर्छ, ताकि उसलाई पनि काम गराउन सजिलो होस्।

यहि विचमा हामी कतिपय नेपालीहरु भाषा नपढी कुनै पनि कुरा नबुझीकन अरुको लहलहैमा लागेर विदेश पुगेका हुन्छौं,यसरी आउने जो कोहिलाई परेको मुख्य समस्या नै यहि हो।काम नपाएर हैरान खेपि रहेकालाई जापान आउदा लिएको त्यो लाखौं रुपैयाँको ऋिणले तनाव दिईरहेको बेला घर परिवारले पनि संयमता भएर सके सम्म उसको गुज्रीरहेको समयलाई बुझेर आफ्ना छोरा छोरीलाई पैसा नमागिकन सम्झाउन अत्यन्त जरुरी छ।

किनकि एक त उनिहरु अपरिपक्क उमेरमा विदेश पुगेका हुन्छन्, एकातिर पढाई अर्को तिर कामको बोध र विभिद दैनिकी समस्याका कारण स्वतह केहि सोच्न नसक्ने स्थितीमा पुगि सकेका हुन्छन्।त्यसमा परिवारले समस्या थपिदिनु हुदैँन र हौसला दिने काम परिवार र साथीभाईबाट हुन जरुरी छ।

नेपाल देखी जापान पठाउने जति पनि कनसल्टेन्सीहरु छन्,तपाईहरुले पठाउदा लाखौं कमाईन्छ भनेर प्रलोभन नदेखाईदिनु होला, कमाए पछि खर्च कति हुन्छ,संघर्ष कसरी गर्नु पर्छ,भनेर पनि सिकाउनु होला।साथै भाषा र जापानको सामान्य नियम कानुन रितिरिवाज सम्बन्धी बुझाएर पठाउनु भयो भने सायदै तपाईले पठाउनु भएको विद्यार्थीले दु:ख पाउदैन र नबुझीकन सकड दुर्घटना र आत्महत्या जस्ता गम्भिर घट्नाबाट मान्छेको ज्यान जोगिन सक्छ।

अर्को कुरा यहाँ स्थापित भैईसकेका केहि अग्रज (सेन्पाई) र नयाँ आगन्तुक विच सहकार्य नहुनु र आफूले सिकेका कुराका अनुभव समेत नयाँ लाई नबाँड्नु जस्ता कार्यले पनि नयाँले दुख पाउने गरेका छन्।त्यसैले नयाँले पनि अगाडी आईसकेका संग सोधपुछ गरि परामर्श लिन जरुरी छ,भने पुराना (सेन्पाई) हरुले आफूले सिकेको कुराहरुको नयाँलाई राम्रो संग सल्लाह सुझाब र परामर्श दिनु अहिलेको आवश्यकता हो।

मुलत : जापानमा सामाजीक कार्य गर्न भनि खोलिएका विभिन्न जातीका आ-आफ्नै संघ संस्था छन्।त्यसैमा जापानमा भैपरि आउने नेपालीको समस्याको प्रतिनिधित्व गर्ने गरि सबैको साझा संस्था गैर आवासिय नेपाली संघ जापान (एनआरएनए) छ।राजदुतावास छ,अनि पत्रकारितामा,टिकटकमा,यूटुबमा मै हुँ भन्दै जापान सम्बन्धी ज्ञान दिन खोज्ने भनौदाहरु पनि यहाँ औंलामा गनि नसक्ने मान्छेहरु छन्।

तर कुनै पनि संस्थाले जापानमा आएका नयाँ भाईबहिनीहरुका लागि जापान सम्बन्धी जनचेतना मूलक अभुमुखिकरण परामर्श कार्यक्रममा जोड दिएको मैले पाएको छैन्। 

यहाँ भएका संस्थाको मुख्य उद्देश्य मान्छे मरोस् मतलव (खान्के) हुदैँन।उनिहरुलाई मतलव छ त कसरी फिल्म ल्याउने, कार्यक्रमका टिकट कसरी बच्ने, अथवा उसको कार्यक्रम भन्दा हाम्रो कार्यक्रम कसरी राम्रो बनाउने, कार्यक्रमभर अतिथीको होडबाजी, जे जस्तो कार्यक्रम गरेपनि पैसा कसरी असुल्ने र कमाउने मात्र देखिन्छ। 

तर हाम्रो नेपाली कला संस्कृती, भाषा भेषभुषा सम्बन्धी जगेर्ना गर्नु पर्छ, जापानीज लगायत विदेशीमाझ चिनाउनु पर्छ,भनि ठुला ठुला फेस्टिवलका आयोजनाहरु हुन्छन्,त्यहाँ जनचेतना मुलक, परामर्श गर्ने एउटा स्टल पनि हुदैँन्।के जापानमा भएका कुनै पनि संघ संस्थाले त्यो कार्य गर्नै हुदैँन।के विदेशमा खोलिएका संघ संस्थाहरु मनोरञ्जन, अतिथी बन्न र पैसा कमाउनको लागि मात्र हो ?

जे होस् : यदि विदेशमा रहेर स्वच्छ मनले सामाजिक कार्य गर्ने हितु हो भने जापान सम्बन्धी नयाँ आएका भाईबहिनीहरुका लागि राम्रो जनचेतना मुलक अभिमुखिकरण परामर्श जस्ता कार्यक्रम गर्नुहोस,मेरो सल्लाह सुझाव छ।किनकि तपाईले गरेको सानो कार्यले कसैको जिन्दगी बन्छ, कसैको ज्यान जोगिन्छ भने त्यो जतिको भलो काम सायदै यो संसारमा अरु केहि पनि होईन। 

मैले यो कुरा कसैलाई दोषारोपण गर्न लागि भनेको हैन्, भनेको किन हो भने आत्महत्या जस्तो गम्भिर समस्या बढ्दै गईरहेको अवस्थामा आत्महत्या गर्न लागेका लक्षणहरू परिवार र समाजले बेलैमा बुझेर यस्ता जनचेतना मुलक कार्यक्रम गर्नुका साथ छिटो उपचारमा लैजानु भनेको नै यो रोकथामको उत्तम उपाय हो।

अब अन्तमा आत्महत्याका लक्षणहरु बारे चर्चा गरौ ।।

व्यक्तिको जीवनमा अनेक घटनाहरू हुन्छन्।कुनै घटनाले खुसी बनाउँछ त कुनैले दुःखी।घटनाको खुसी वा दुःख स्थायी हुँदैन।समयसँगै सामान्य हुँदै र कमजोर भएको मनोबल जागृत हुँदै जान्छ।व्यक्ति सामान्य दिनचर्यामा फर्किन्छ।कहिलेकाहीँ भने कुनै घटना विशेषको दुःख बढ्दै जान्छ।मन विरक्तिन थाल्छ,एक्लो र कमजोर भएको महसुस हुन्छ।यस्तो अवस्थामा परिवारजन,आफन्त र साथीसंगतबाट सहयोग मिलेन भने दुःख,पिर-चिन्ता बढ्दै जान्छ अनि दिमागमा गढेर बस्छ।यसो भएपछि मानसिक स्वास्थ्यमा असर पर्छ, आत्मबल घट्दै जान्छ।त्यस्तो व्यक्तिले बाँच्नुको अर्थ देख्न छाड्छ।

जो कोहि मानिसहरुले आत्महत्या “सुसाईड” गर्ने सोच बनाएको छ, भने उक्त व्यक्ति निराश हुने, आशा विहिन हुने, सहयोग विहिन भएको महसुस गर्ने वा आफू मूल्यहिन भएको महसुस गर्ने गर्दछ।पहिला यस्ता सोचहरु नआएको तर हालको अवस्थामा मुल्यहिन,सहयोग विहिन आशा विहिन भएको सोचहरु आइरहेको छ भने त्यस व्यक्तिले आत्महत्या गर्ने सम्भावना हुन्छ भनेर हामीले बुझ्नुपर्दछ।

अर्को कुरा हालको समयमा आएर यदि उक्त व्यक्ति एकदमै हिंस्रक भईरहेको छ, छटपटाहट भएको छ वा एक्लो महसुस गरेर कसैसँग पनि नबोल्ने, एक्लै टोलाएर बस्ने गरिरहेको छ,भने त्यस्तो अवस्थामा पनि उक्त व्यक्तिले आत्महत्या गर्न सक्छ भनेर बुझ्नु पर्दछ।त्यस्ता व्यक्तिलाई घरपरिवार आफन्त साथीसंगतले सहयोग गरेर मानसिक परामर्श लिनुपर्दछ।

आत्महत्या रोकथामको लागि नेपाल सरकारले पनि राष्ट्रिय योजना बनाएर नै आत्महत्या नियन्त्रणको प्रयासमा लाग्न अति जरुरी छ।यस्ता कार्यले गर्दा आत्महत्या सम्बन्धी गम्भिर घट्ना बाट बच्न मानिसहरुलाई रोक्न सकिन्छ।  

आत्महत्या सम्बन्धी जति पनि आज हामीले माथी कारण र रोकथाम र लक्षणका बारेमा कुराकानी गर्यौ, यदि त्यो भित्रको लक्षण तपाईमा पनि छ भने तपाईहरुले समयमै उपचार लिनुभयो भने निराशजनक अवस्थाबाट अघि बढेर,जीवनमा नयाँ दियो बालेर जीवनलाई अगाडी बढाउन सक्नुहुनेछ, बाँचे पक्कै तपाईले संसार जित्नु हुनेछ। धन्यवाद !!

काठमाडौं,कार्तिक,३-जापानमा सन् २०२४ मा नेपालीको संख्या २ लाख नाघेको छ।

जापानको न्याय मन्त्रालयले सन् २०२४ को जून को अन्त्यसम्म सार्वजनिक गरेको तथ्याङ्क अनुसार नेपालीको संख्या २ लाख ६ हजार ८ सय ९८ जना पुगेको हो।

करिब १२ वर्षको अवधीमा आठ गुणाले वृद्धी भएको छ।सन् २०१२ मा जम्मा २४ हजार ७१ जना नेपालीहरु मात्र जापानमा बसोबास गर्थे।

तर सन् २०१७ र २०१८ मा नेपालीको जनसङ्ख्या ह्वात्तै बढेर ८८ हजार ९ सय ५१ पुगेको थियो।यो यती मा मात्र रोकिएन २०१९ मा फेरी बढेर ९६ हजार ८ सय २४ पुगेको थियो।

तर सन् २०२० मा भने (कोभिड-१९) कोरोना महामारीका कारण जापानमा लकडाउन र आवागमन प्रतिबन्धको कारण नेपालीको सङ्ख्या घटेर ९५ हजार ९ सय ८२ पुगेको थियो।

सन् २०२१ मा कोरोना निर्मुल हुदै जादाँ जापान सरकारले आवागमन खुलाए पछि फेरी नेपालीको जनसङ्ख्या बढेर ९७ हजार १ सय ९ पुगेको थियो।

जापानको न्याय मन्त्रालयको तथ्याङ्क अनुसार सन् २०२१ र २०२२ को बीचमा सबैभन्दा बढी वृद्धि भएर ९७ हजार १ सय ९ बाट १ लाख ३९ हजार ३ सय ९३ पुगेको थियो।

त्यसपछि भने नेपाल देखी जापान आउने नेपालीको संङ्ख्या दिनप्रतिदिन बढ्दै गएको तथ्याङ्कले देखाएको छ।एक वर्षको अवढीमा ३६ हजार नेपाली आएको देखिन्छ।

सन् २०२३ मा नेपालिहरूको जनसङ्ख्या १ लाख ७६ हजार ३सय ३६ पुगेको थियो।

सन् २०२४ सम्म आईपुग्दा पुनह् एक वर्षमा ३० हजार भन्दा बढी जापान आएपछि हालसम्म जापानमा बसोबास गर्ने नेपालीको जनसंङ्ख्या २ लाख ६ हजार ८ सय ९८ जना पुगेको छ।

जापानमा नेपालीहरु भाषा अध्ययन, उच्च शिक्षा अध्ययन र रोजगारीकै लागि पुग्ने गरेका छन्।नेपालीहरु उत्पादन, नर्सिङ केयर, कृषि र सेवा क्षेत्रमा कार्यरत रहेका छन्।

जापानको कुन केनमा कति नेपाली बस्छन् ?

टोकियो – ४३,१४८ जना
ओसाका – १७,३९८ जना  
चिवा – १६,९९९ जना 
आईची – १६,७५० जना 
फुकुओका – १६,१९१ जना 
साईतामा – १४,०६६ जना
खानागावा – १३,६३१ जना 
ह्योगो केन – ७,९६३ जना
गुन्मा केन – ५,५८७ जना 
सिजुओका – ५,५०२ जना
ओकिनावा – ४,८७३ जना 
क्योउतो – ४,६६७ जना
ईवाराकी – ३,४२५ जना 
तोचिगी – ३,४२५ जना 
मियागी – ३,०९९ जना
मिए – २,७२३ जना 
होक्काईदो – २,४५३ जना 
गिफू – २,४३७ जना 
हिरोसिमा – २,४२७ जना 
कोमामोतो – १६,०२ जना  
नागासाकी- १,४२६ जना 
ओकायामा – १,३९९ जना 
नागानो – १,३९३ जना 
सागा – १,२०७ जना 
फुकुसिमा – १,१७५ जना 
आईता – १,११५ जना 
निगाता – ९७२ जना  
यामागुची – ९६१ जना  
यामानासी – ९५४ जना  
नारा – ८९१ जना  
खागोसिमा – ७३२ जना  
सिगा – ६९४ जना  
ईसिखावा – ६५० जना  
खागावा – ५२३ जना  
एहिमे – ४८४ जना  
मियाजाकि – ४६० जना  
वाकायामा – ४३९ जना  
तोयामा – ४०३ जना  
फुकुई – ४०३ जना  
ईवाते – ३०८ जना  
सिमाने – २७३ जना  
तोकिसिमा – २७२ जना  
यामागाता – २२९ जना  
आओमोरी – २२४ जना  
तोत्तोरी – २०५ जना  
कोची – १४३ जना  
आकिता – १३९ जना  
अज्ञात – ४६९ जना ( यो भनेको भिषा सकिएका व्यक्तीहरु जापान मै भएका तर कुन ठाँउमा बस्छन् अझै पत्ता नलागेका मानिसहरु हुन्।

काठमाडौं,फाल्गुन,२-आज माघ शुक्ल पञ्चमी, अर्थात श्रीपञ्चमी।विद्याकी देवी सरस्वतीको पूजा आराधना गरी मनाइएको छ।

काठमाडौंको नील सरस्वतीमा पनि श्रीपञ्चमीको अवसरमा भक्तजनहरुको बाक्लो उपस्थिति छ।बुधबार बिहानैदेखि स्नान गरी मन्दिरमा गइ पूजा आराधना गर्नेहरुको भीड लागेको छ।काठमाडौं उपत्यकासहित देशभरका सरस्वती र देवी मन्दिरमा विद्याकी देवी सरस्वतीको पूजा आराधना गर्नेहरुको उल्लेख्य भीड रहेको छ।वैदिक सत्य सनातन धर्मावलम्वीहरुले बुधबार विद्याकी देवी सरस्वतीको निष्ठापूर्वक पूजा आराधना गरेर वसन्त पञ्चमी मनाउँछन्।

वसन्त ऋतु प्रारम्भ हुने भएकाले बुधारको दिनलाई वसन्त पञ्चमीको नामले समेत चिनिन्छ।विद्या र सिर्जनाकी देवी भएकाले विशेष गरी साहित्यकार, कलाकार, पत्रकार, शिक्षक र विद्यार्थी आ-आफ्ना कला-साधनाका वस्तु कलम, कापी, कुची र वाद्ययन्त्र आदिलाई सरस्वतीका रूपमा पूजा–आराधना गर्दछन्।

वसन्त ऋतुको शुरूवात हुने भएकाले वसन्त पञ्चमीसमेत भनिने यस दिन सरस्वतीको पूजा गर्दा बुद्धि, विवेक बढ्ने विश्वास छ।विद्यालय पठाउने उमेर पुगेका बालबालिकालाई आजकै दिनदेखि अक्षरारम्भ गराउने प्रचलन छ।बुधबारको दिनदेखि विद्यालय पठाउँदा ज्ञान र बुद्धि धेरै हुने जनविश्वास छ।बुधबारको दिन आफैँमा शुभ हुने भएकाले विवाह, व्रतवन्धलगायत सामाजिक तथा धार्मिक कार्य गर्न साइत हेर्नु नपर्ने ज्ञाताहरु बताउँछन्।

यस दिन बालबालिकाको नाक, कान छेड्ने चलन पनि छ। उपत्यकाका स्वयम्भूनाथ, मैतीदेवी, गैह्रीधारास्थित नीलसरस्वती, ललितपुरको लेलेलगायत अन्य जिल्लामा रहेका सरस्वती मन्दिरमा बिहानैदेखि पूजाआजा हुने गर्दछ।

काठमाडौं,असोज,५-

शुक्रबार गृह मन्त्रालयमा भएको सरकार र शिक्षकका प्रतिनिधिको छलफलबाट संसदमा दर्ता विद्यालय शिक्षा विधेयक संशोधन गर्ने समझदारी भएको हो।तर, राहत शिक्षकहरुले भने सहमतिप्रति असन्तुष्टि जनाएका छन्।

सञ्चार तथा सूचना प्रविधिमन्त्री रेखा शर्माले शिक्षकहरुले उठाएका माग सम्बोधन गर्ने सहमति भएको जानकारी दिनुभयो।उहाँले संसदको प्रक्रियालाई मान्दै शिक्षकहरुले उठाएका माग सम्बोधन गर्ने सहमति भएको बताउनुभयो।

शिक्षकको समायोजन,तहगत प्रणाली र आवधिक बढुवाका विषयमा नेपाल शिक्षक महासंघ र विज्ञसमेतको प्रतिनिधित्व हुने गरी अध्ययन समिति गठन गर्ने र समितिको प्रतिवेदन बमोजिम आवश्यक कानूनी प्रवन्ध गर्ने सहमति भएको छ।विद्यालय शिक्षा सम्बन्धी कानूनलाई संशोधन र एकीकरण गर्न बनेको विधेयकमा भएका देहायका व्यवस्थाहरुमा संसदको सार्वभौमिकतालाई सम्मान गर्दै संसदीय प्रणाली,अभ्यास र संघीय संसद सञ्चालनसम्बन्धी मौजुदा विधि बमोजिम प्रक्रिया अगाडि बढाउन सहजिकरण गर्ने सहमति पत्रमा उल्लेख छ।

यस्तै, नेपालका सार्वजनिक विद्यालयमा अध्यापनरत शिक्षकहरुको मर्यादाक्रम कायम गर्ने, कार्यसम्पादन मूल्याङ्कन गर्दा शिक्षकको हकमा प्रधानाध्यापकले र प्रधानाध्यापकको हकमा विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्षको मुल भुमिका हुनेगरी व्यवस्था गर्ने विषयमा सहमति जुटेको छ।

प्रजातान्त्रिक आन्दोलन तथा द्वन्द्व प्रभावित शिक्षकको सेवा अवधि गणना गर्ने व्यवस्था गर्ने, प्रारम्भिक बालविकास शिक्षालाई शिक्षाको पूर्वाधारको रुपमा विकास गर्ने र प्रारम्भिक बालविकास सहयोगी कार्यकर्तालाई सामाजीक सुरक्षा कोषमा आवद्ध गर्ने विषय सहमतिपत्रमा उल्लेख छ।शिक्षकको दरबन्दी मिलान तथा पद मिलानसम्बन्धी व्यवस्था स्थानीय आवश्यकता, विषयगत व्यवस्था, विद्यार्थी संख्या र विद्यार्थीको पहुँचलाई आधार बनाउने र यस विषयमा सम्बन्धित शिक्षा कार्यालयबाट समन्वय गर्ने विषयमा पनि सहमति जुटेको छ।

संस्थागत विद्यालय शिक्षक युनियनका अध्यक्ष होमकुमार थापाले सरकार र आन्दोलनरत शिक्षकबीचको सहमतिमा राहत शिक्षकहरूले असन्तुष्टि जनाएको बताउनुभयो।उहाँले भन्नुभयो, ‘पेशागत संघ संगठनका अध्यक्षहरु थियौँ।हामीले उठाएका मुद्दाहरुसँग सम्बन्धित सम्पूर्ण अध्यक्षहरु वार्तामा थियौँ।सबै अध्यक्ष ज्युहरुले सहमति भएको भनेर स्वीकार्नुभएको छ।यसलाई लेखिँदैछ। राहत शिक्षकहरुले उठाएका कुराहरु परेका छन्।गृहमन्त्री ज्युले हस्ताक्षर गरेपछि सबैले हस्ताक्षर गर्नुहुन्छ।’

गत असोज ३ गतेदेखि शिक्षकको सरुवा, बढुवा र कारबाहीको व्यवस्था स्थानीय तहलाई दिन नहुने, शिक्षकलाई ट्रेड युनियन अधिकार दिनुपर्ने लगायत १७ बुँदे माग राखेर शिक्षक महासंघले बुधवारदेखि काठमाडौंमा आन्दोलन थालेको थियो ।

काठमाडौ,भदौ,१४-देशको समग्र शैक्षिक अवस्थाको गुणात्मक सुधारका लागि तीन वटै तहका सरकार जिम्मेवार हुनु पर्नेमा एक कार्यक्रमका वक्ताहरुले जोड दिएका छ।ट्याक्सएड एलाइन्स नेपालमा आबद्ध संस्थाहरुले विहिबार सामूहिक रुपमा काठमाडौँमा आयोजना गरेको “शिक्षक व्यवस्थापन र शिक्षामा लगानी” विषयक अन्तक्रियात्मक संवाद कार्यक्रममा बोल्ने अधिकांश वक्ताहरुले सो कुरा बताएका हुन्।

काठमाडौँ विश्वविद्यालय शिक्षा संकायका डीन प्राध्यापक डाक्टर बालचन्द्र लुइँटेलले पछिल्ला वर्षहरुमा नेपालमा घट्दो जनसंख्याका कारण विद्यालय र समुदायबीच उतार चढाब आइरहेको बताए।उनले नेपाल विश्व शिक्षा संकटको असरबाट समेत अछुतो रहन नसकेको बताएका छन्।प्राध्यापक डाक्टर लुइँटेलले मुलुकको नेतृत्व गर्दै आएका मुख्य तीन राजनैतिक दलको विचारधारामा शिक्षा र स्वास्थ्यका बारेमा कसैको पनि फरक धारणा नरहेको उल्लेख गरे। नेपाली कांगे्रस, नेकपा एमाले र नेकपा माओवादी केन्द्रले सार्वजनिक शिक्षाको वकालत गरेता पनि यसको कार्यान्वयनमा ध्यान नजानुको कारण बारे प्रश्न उनले गरे।लुइँटेलले पार्टीगत आस्थाकै कारण निश्चित राजनैतिक व्यक्तिको नीजी विद्यालयमा रहेको लगानी प्रतिको चिन्ताले गर्दा सरकारी शिक्षकको नेतृत्व गर्नेले बहस गर्न नसकेकोमा व्यंग्य समेत गरे।

शिक्षा विज्ञान तथा प्रविधि मन्त्रालय अन्तर्गत योजना तथा अनुगमन महाशाखाका सह-सचिव डा. हरि लम्सालले शिक्षाको व्यवस्थापन र लगानीका सन्दर्भमा संवाद गर्ने क्रम विगतका तुलनामा कम हुदा यसले शिक्षक व्यवस्थापनको समस्या झन् बल्झन सक्ने धारणा राखे।शिक्षा क्षेत्र सुधार गर्ने सबैको उदेश्य भएता पनि आफूले गरेको काम मात्रै राम्रो भन्ने मान्यता त्याग्नु पर्ने लम्सालको भनाई थियो। उनले मुलुकको शैक्षिक अवस्था सुधार्नका लागि सञ्चारमाध्यम, सरोकारवाला निकाय, नीति निर्माताको भूमिका उत्तिकै महत्वपूर्ण रहने बताए।उनले सबैको जित हुने गरी अगाडि बढ्नुको विकल्प नरहेको उल्लेख गरे।शिक्षाको एजेण्डा स्थापित गर्नका लागि राजनैतिक स्तरबाट बहस गर्न आवश्यक रहेको समेत उनको भनाई थियो।

शिक्षक महासंघका अध्यक्ष कमला तुलाधरले सरकारले हरेक वर्ष ल्याउने बजेटबाट कम्तीमा २० प्रतिशत बजेट शिक्षा क्षेत्रका लागि छुट्याउनु पर्ने बताएकी छिन।शिक्षा क्षेत्रमा लगानी कम हुने बित्तिकै यसको गुणस्तर पनि खस्किने भएकाले हरेक कुराको व्यवस्थापनमा ध्यान दिनु पर्ने तुलाधरले बताइन्।उनले शिक्षाको गुणस्तर वृद्धिका लागि सबैभन्दा पहिले शिक्षक व्यवस्थापनमा राज्यले ध्यान दिनु पर्नेमा जोड दिइन।उनले अर्थ मन्त्रालयलाई जति भार परे पनि शिक्षक व्यवस्थापन गर्न माग गरिन।

सामुदायिक विद्यालय व्यवस्थापन समिति महासंघका अध्यक्ष गुणराज मोक्तानले शिक्षक व्यवस्थापन र शिक्षामा लगानी शैक्षिक गुणस्तरको मुख्य आधार भएको बताएका छन।उनले शिक्षकको व्यवस्थापन भित्र शिक्षक नियुक्ति देखि उनीहरुको वृति विकास, सरुवा, बढुवाको प्रक्रियामा राज्यका निकाय गम्भीर बन्नु पर्नेमा जोड दिए।मोक्तानले जब सम्म व्यवस्थित र प्रभावकारी व्यवस्थापनको कार्य गर्न सकिदैन तब सम्म गुणस्तरीय शिक्षाको कल्पना गर्न नसकिने जिकीर गरे।उनले शिक्षक व्यवस्थापनको कार्य व्यवस्थित गर्न सके शिक्षकले कुनै पनि राजनैतिक शक्तिको पछाडि लाग्नु पर्ने अवस्था नहुने बताए।

एक्सनएड इन्टरनेशन नेपालका नीति तथा कार्यक्रम प्रमुख सरोज पोख्रेलले नेपालको समग्र शिक्षा प्रणालीको गुणस्तर वृद्धि गर्नेतर्फ हरेक निकायले आ-आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नु पर्ने बताएका छन। उनले शिक्षा क्षेत्रको दिगो विकास र व्यवस्थापनमा कुनै एउटा पक्षले मात्र सक्रियता देखाउँदैमा त्यो प्रयाप्त नहुने भएकाले यसमा सबैको भूमिका महत्वपूर्ण हुने उल्लेख गरे।

कार्यक्रममा सहभागी शिक्षकहरुले आफूहरुका समस्याको सम्बोधन गर्नेतर्फ तीन वटै तहका सरकारले तदारुकता देखाउन जरुरी रहेको बताए।उनीहरुले शिक्षकलाई राज्यबाट प्रदान गरिने सेवा सुविधा सम्मानजनक हुनु पर्ने बताएका छन।सेवा सुविधा उपलब्ध गराउनका लागि सरकार गम्भीर बन्नु पर्ने भन्दै उनीहरुले शिक्षकलाई उपलब्ध गराउने तलब मासिक रुपमा दिने व्यवस्था गर्न समेत माग गरेका छन्।

काठमाडौं,असार,२१-

गत चैत १७ गतेदेखि २९ गतेसम्म सञ्चाल भएको परीक्षामा ४ लाख ८५ हजार ३९६ परीक्षार्थी सहभागी भएका थिए।जसमध्ये २२ हजार ४७५ विद्यार्थीले ए प्लस जीपीए अंक ल्याएको परीक्षा नियन्त्रक विष्णुनारायण शर्माले जानकारी दिनुभयो।जुन गत वर्षको भन्दा ४.६३ प्रतिशत बढी रहेको छ।

अघिल्लो वर्ष ९ हजार ६३३ विद्यार्थीले ए प्सल जीपीए ल्याएका थिए।नतिजा लेटर ग्रेडिङ निर्देशिका २०७२ अनुसार सार्वजनिक हुने छ । बोर्डले त्यससम्बन्धी निर्णय गत सोमबार गरेको थियो।

२०७२ को पद्धतिअनुसार ९० देखि १०० प्रतिशत ल्याउनेलाई ए प्लस, ८० देखि ९० भन्दा कम ल्याउनेलाई ए, ७० देखि ८० भन्दा कम ल्याउनेलाई बी प्लस, ६० देखि ७० भन्दा कम ल्याउनेलाई बी, ५० देखि ६० भन्दा कम ल्याउनेलाई सी प्लस, ४० देखि ५० भन्दा कम ल्याउनेलाई सी, ३० देखि ४० भन्दा कम ल्याउनेलाई डी प्लस, २० देखि ३० भन्दा कम ल्याउनेलाई डी तथा २० भन्दा कम ल्याउनेलाई ई ग्रेड प्रदान गरिन्छ।

नयाँ निर्देशिका २०७८ अनुसार सैद्धान्तिक विषयमा विद्यार्थीले अनिवार्य ३५ प्रतिशत अंक ल्याउनुपर्ने व्यवस्था छ।नयाँ पद्धतिअनुसार सबै विषयमा ३५ प्रतिशतभन्दा कम अंक ल्याउनेलाई नन ग्रेडेडमा राख्ने व्यवस्था छ।